Bar

Džamija je prema natpisu na njoj i podacima B. Agovića podignuta 1774. godine na lokalitetu Petrovka. Međutim, na džamiji postoji tarih na kojem, iako nejasno, stoji 1228. H godina, koja odgovara 1813. godini. Kod džamije se nalazi bistijerna koju je uvakufila Aiša Peričić. Osnova džamije je 15 x 7 metara, a munare, zadužbina Jusufa Tombarevića, visoko je 19 metara. Džamija je u više navrata sanirana, a posebno nakon zemljotresa 1979. godine. Temeljita sanacija izvršena je 1984/85. godine sredstvima Starješinstva Islamske zajednice u Crnoj Gori i mještana. Rađena je od tvrdog materijala. Zbog udara groma i oštećenja na munari, godine 2008. izgrađeno je novo munare. Na ulazu u džamiju, s lijeve strane nalazi se imamska kancelarija, a sa desne strane je abdesthana. Oko džamije je veliko mezarje i plac na kojem je izgrađena velika, savremena gasulhana sa svim pratećim sadržajima.

Stara džamija u Veljem Selu je jedna od najstarijih džamija na području Bara. Izgrađena je 1756. godine. U njenom haremu nalazi se abdesthana te nekoliko starih mezara. Džamija je bila od kamena, a renovirana je 1968. godine, kada je produžena za još jednu dužinu. Tom prilikom džamija je ojačana, ali se prema svjedočenju mještana izvorni tarih prekrio malterom. Inače, iznad ulaza postoji tarih na kojem je zapisana 1901. Godina, što bi mogla biti godina obnove. Nakon zemljotresa 1979. doživjela je određena oštećenja i vremenom je dosta oronula. Sadašnje dimenzije džamije su 24 x 8,5 m, što će reći da je u izvornom obliku imala dimenzije 12 x 8,5 m. Mještani Mrkojevića su u neposrednoj blizini džamije izgradili novu, kako ne bi staru rušili već je sačuvali. Od izgradnje nove džamije 1989. godine, Stara džamija nije aktivna za vjerske obrede. S kulturno istorijskog aspekta i brige o nasljeđu, džamija bi trebala da se restaurira u izvornom obliku i kao takva sačuva kako bi svjedočila i budućim generacijama.

Džamija je podignuta 1986. godine. Građena je od tvrdog materijala, površine u osnovi 220 m2 i haremom površine 800 m2. Munara je sa dva šerefeta, visine po 32 metra. Na ulazu u džamiju smještene su kancelarija i prostorija za sastanke. U njenom okruženju izgrađena je abdesthana i parking. Dvorište je zasađeno maslinama, koje uz njegovani travnjak i lijep prilaz stvaraju divan ambijent. Džamija je rađena dobrovoljnim prilozima džematlija, privremeno zaposlenih u SAD, a znatna sredstva dodijelilo je i Starješinstvo Islamske zajednice Crne Gore. Svečano je otvorena 16. 07. 1989. godine. Tokom ramazana u džamiji se klanjaju svi dnevni namazi. Inače, u neposrednoj blizini nalazi se Stara džamija iz 1756. godine, koja je još uvjek sačuvana iako dosta ruinirana. Otvaranjem Nove džamije stara je stavljena van funkcije.

Džamija je izgrađena 1931. godine. U Tuđemilima je i ranije postojala džamija, izgrađena u periodu 18/19 vijeka, ali tačna godina nije poznata. Nalazila se na udaljenosti od 300 metara od postojeće džamije i nastradala je od klizišta. Njeni ostaci vidljivi su i danas. Kao i ostale džamije na ovom području i tuđemilska džamija doživjela je velika oštećenja od zemljotresa 1979. godine, pa je prilozima mještana i sredstvima Starješinstva Islamske zajednice, 1984. godine, na njenim temeljima izgrađena nova džamija sa 84 m2 korisne površine i haremom od 100 m2. Izgradnju munare 1985. godine finansirali su Demo i Nurija Velović.

U džamiji se nalazi prostorija za imamske poslove, a u dvorištu je mokri čvor za abdest. Preko puta džamije gradi se već duže vrijeme objekat gasulhane sa pratećim sadržajima. Džamija je rađena od tvrdog materijala sa malom munarom. U njenom haremu nalazi se nekoliko mezara. U septembru 1993. godine džamija je oštećena od detonacije eksplozivne naprave koja je postavljena ispred zida džamije, ali je šteta brzo sanirana.

Džamija je podignuta 1850. godine. Nakon oštećenja koja je pretrpjela u zemljotresu 1905. Godine džamija je sanirana 1935. godine. Ponovo je stradala u zemljotresu 1979. godine. Značajna sanacija obavljena je 1998. godine. Najveći prilog dali su Zeko Šabović, Ramo Peročević i drugi mještani ovog kraja pri-vremeno zaposleni u SAD. U njenom haremu nalazi se šadrvanska česma izgrađena od kamena sa tarihom na kojem je uklesana 1854. godina. Izvorsku vodu pred Mikulićku džamiju doveo je Sulejman Ibrahimov Perazić sa vrela Dabov Kamen. Godine 1887. u haremu džamije dozidan je kameni objekat, a nešto kasnije i trijem ispred njega. U njemu se obavljala mektebska nastava, a od 1945. godine objekat je imao namjenu seoske škole. I ovaj objekat je stradao u zem-ljotresu 1979. godine, a obnovljen je 1998. godine. U krugu džamije nalazi se groblje, koje je u jednom dijelu odro-njeno.

Takođe, u blizini džamije je i objekat novogradnje u kojem je gasulhana sa pratećim sadržajima. Inače, džamija i cio kompleks oko nje obnovljeni su od kamena i drveta, u izvornom stilu, vjerno oslikavajući jedan period islam-skog graditeljstva na ovom prostoru.

Nažalost, zbog ise-ljavanja stanovništva džamija sa otvara samo za bajrame i tokom ramazana, kada se u organizaciji Medžlisa Islamske zajednice Bar klanja po neka teravija. Džamija se nalazi na 17. kilometru od skretanja sa starog puta Bar – Sutorman, prema Velem-busima, od čega su par kilo-metara neasfaltiranog puta.

džamija je podignuta 1790. godine. Nakon zemljotresa 1979. godine i teškog oštećenja džamija je srušena i na njenim temeljima, 1997. godine, podignuta je nova. Izgrađena je dobrovoljnim prilozima mještana zaposlenih u SAD, kao i prilozima i radnim akcijama džematlija. Džamija ima lijepo predvorje sa abdesthanom i kancelarijom. U dvorištu džamije nalazi se staro i novo groblje, a ispred je parking. Nedavno je na istoj parceli izgrađena velika gasulhana sa svim pratećim sadržajima. Pored džume koja se redovno obavlja, bajrama i teravija, tokom ramazana klanjaju se svi dnevni namazi i uči mukabela. Mekteb se održava subotom.

Kompleks na kome se nalazi Škanjevića džamija građen je od XVII do XIX vijeka. Prilikom posljednje rekonstrukcije obrušene džamije, obavljene 2008. godine, iskopavanja temelja su otkrila da su na ovom lokalitetu postojala najmanje tri objekta i da su bili znatno stariji nego što se pretpostavljalo. Prva građevina bila je tekija u kojoj su boravili derviši, što se na osnovu brojnih uklesanih znakova i simbola sufijskog učenja može zaključiti. Najvjerovatnije je ova građevina nastala početkom 17. vijeka, kada nailazimo na ostale tragove sufijskog nasljeđa. Škanjevića džamija izgrađena je na mjestu starijeg objekta negdje oko 1750. godine. Pouzdano se zna da je sagradio Ahmed-beg Škanjević, bogati barski plemić, koji je ostavio jedan od najvećih vakufa polovinom 18. vijeka. Munare barskog plemića Ali-age Hasećije sazidano na Škanjevića džamiju, jedan je od najljepših arhitektonskih objekata Islamskog graditeljstva na prostorima Crne Gore. Munare je sagrađeno 1819. godine, o čemu svjedoči kamena ploča i natpis na njoj. Džamija pripada tipu mahalskih džamija, skromnih dimenzija. Građena je od fino klesanog kamena. Ispred džamije imala je veliki uređen kaldrmisani harem, šadrvan i veliku nadstrešnicu. Džamija je kroz istoriju doživjela različita oštećenja. Najprije je oštećena u bombardovanju prilikom zauzimanja Bara 1878. godine od strane crnogorske vojske. I nakon toga bila je u funkciji. Godine 1883. oštećena je u eksploziji barutane u tvrđavi. I dalje je bila u funkciji i u njoj su se obavljali vjerski obredi. Velika oštećenja pretrpjela je od zemljotresa 1905. Godine, a potpuno je stradala u požaru 1912. godine.

Kameno munare bilo je znatno oštećeno i dosta ruinirano. Ipak preživjelo je i dva naredna zemljotresa, od 1968. godine i onaj katastrofalni iz 1979. godine. Džamija nije bila u funkciji čitavi jedan vijek. U avgustu 2005. godine, zahvaljujući donaciji vakifa Zeka Šabovića, završena je restauracija munare i u potpunosti joj je vraćen autentični izgled. Temeljita restauracija cjelokupnog kompleksa džamije započeta je oktobra 2007. godine a završena maja 2009. godine. I ovaj poduhvat finansirao je Zeko Šabović sa porodicom. Džamija je obnovljena u postojećim gabaritima uz korišćenje gotovo istovjetnih materijala. Druga građevina koja se nalazi lijevo od džamije plijeni originalnim rješenjima, koje samo nastavljaju prethodno graditeljstvo. Riječ je o nekadašnjoj tekiji, koja je novim rješenjima dobila znatno drugačiju funkciju. To je sada prostor musafirhane na spratu, ali i mjesto u čijem se prizemlju nalazi abdesthana. Između ove dvije građevine nalazi se lijep šadrvan, dar Belise i Senada Harbića. S obzirom da je u neposrednoj blizini još jedna džamija, u ovoj se namazi obavljaju povremeno. Petkom, između ikindije i jacije, a zimi nakon jacije, derviši nakšibendijskog reda zikre u njoj. Kompleks Škanjevića džamije sa munarom Ali-age Hasećije predstavlja neprocjenjivi biser graditeljske baštine

Džamija je podignuta 1662. godine. Pripada tipu mahalskih džamija. Jednostavne je pravougaone osnove sa munaretom uz jugozapadni zid. Džamija je zidana od poluobradjenog kamena nejednake veličine, složenog u relativno pravilne redove. Jugoistočno od nje na ulazu u kompleks džamije, sagrađeno je Derviš Hasanovo turbe, kvadratne osnove sa kupolom koja se izdvaja iz krova. Na ulazu u džamiju stoji ploča po kojoj turbe datira iz 1610. godine. Uz turbe sa istočne strane je dozidana manja prizemna zgrada koja je jednim dijelom služila kao stambeni objekat, a drugim dijelom kao ostava ili gasulhana. Na zgradi se razaznaje nekoliko faza dogradnji. Neposredno ispred ulaza u kompleks, godine 1642/43. izgrađena je javna česma, koju zovu i tekijska česma. U haremu se nalazi maslinjak i džamijska kuća namjenjena za stanovanje imama kao i mezarje sa nišanima među kojima neki datiraju iz 1738. godine. Džamija je u nekoliko navrata renovirana.

Veću sanaciju doživjela je 1971. godine, ali je oštećena u zemljotresu iz 1979. godine. Ponovo je sanirana 1986. godine. Sanacija je izvršena i 2013. godine sredstvima džemata Omerbašića džamije. Zamijenjena je krovna konstrukcija i prozori. Džamija je autentičnog izgleda i predstavlja jednu od bolje sačuvanih džamija iz osmanskog perioda. Zaštićena je kao kulturno-istorijski spomenik. Među imamima ove džamije bio je i reis Idriz Demirović.

Prvobitno zdanje ove džamije datira iz 1723. godine. Prema natpisu na njoj, džamiju je izgradila grupa uglednih građana, među kojima se posebno ističe Derviš Hasan, po kome se zove i Derviš Hasanova džamija. Natpis je ispisao „mali majstor (ustad) Muhamed sin Hasanov, 1135. po hidžri, 1723.“. Ovaj tarih sa Podgradske džamije skinut je prilikom sanacije i još uvjek se nalazi u Mehćemi u Starom Baru. Džamija je srušena 1881. godine od eksplozije baruta uzrokovanoj udarom groma. Tom prilikom je Bar stradao, uništeni su mnogi objekti a bilo je i ljudskih žrtava. Pored džamije uništen je i mekteb. Džamija je obnovljena, a munare podignuto tek 1971. godine. Godine 1979. ponovo je stradala u zemljotresu, a temeljito je obnovljena 1991. godine prilozima mještana, učešćem u radu, materijalu i raznim donacijama. Zidana je od kamena.

Njene dimenzije su 12 x 9 metara, sa unutrašnjim prostorom površine 70 m2. Oko džamije se nalazi mezarje sa brojnim različitim nišanima, koje su radili domaći majstori. Pažnju posebno privlači jedan ženski nišan, vrijedan spomenik iz XIX vijeka. U haremu džamije nalazi se turbe, abdesthana, kao i šadrvan kojeg je podigla porodica Ekrema Zaganjora, 2000. godine. Ima i uređen parking. S obzirom da je riječ o džamiji od izuzetnog kulturno istorijskog značaja, neki elementi na džamiji, poput eloksirane bravarije i određenih dodataka umanjuju njenu arhitektonsku autentičnost što bi moglo biti glavna prepreka da se džamija uvrsti u Registar kulturnih dobara Crne Gore.

Kamen temeljac Islamskog kulturnog centra u Baru postavljen je 28. jula 2002. godine. Centar je izgrađen na vakufskom zemljištu, koje je uvakufila Fatima Omerbašić. Džamija je građena sredstvima pojedinaca i raznih firmi, preduzetnika, a znatna finansijska sredstva prikupljena su od iseljenika iz ovih krajeva nastanjenih u SAD i zemljama Zapadne Evrope. Izgradnju dva munareta finansirali su Muharem Ćantić iz Bara i Husein Bećović iz Ulcinja, koji žive i rade u Čikagu. Dovršetak džamije i Kulturnog centra finansirala je Turska Vladina razvojna agencija TIKA. Islamski centar sa džamijom svečano je otvoren 30. maja 2014. godine. Kompleks Islamskog kulturnog centra obuhvata sljedeće sadržaje: prostor za obavljanje vjerskih obreda kapaciteta preko hiljadu klanjača, biblioteku, mušku i žensku abdesthanu, kongresnu salu, učionice i informatički kabinet, kancelarije za vjerske službenike i administraciju Medžlisa, dječiji vrtić sa modernom opremom i igralištem, musafirhanu, gasulhanu, dva apartmana za goste, salu za šerijatska vjenčanja, restoran, radnju sa islamskim rekvizitima i poslovni prostor sa šest višenamjenskih lokacija. Ukupna površina centralne džamije sa pratećim sadržajima iznosi 4000 m2. Ova površina ne uključuje veliki parking prostor.

Džamija ima dvije munare sa po dva šerefeta, visoke po 44 metara, a unutrašnja visina kupolnog svoda iznosi 16 m. Na haremu popločanom mermerom nalaze se dvije fontane koje daju dodatnu ljepotu ovom najreprezentativnijem objektu Islamske zajednice u Crnoj Gori, izraženo mediteranske arhitekture. Džamiji je dato ime Selimija jer je u gradskim bedemima Starog Bara postojala džamija iz 1571. godine. nazvana po Sultan Selimu, koji je prvi uspostavio upravu nad ovim gradom. U kompleksu Islamskog centra nalazi se sjedište Medžlisa Islamske zajednice Bar.

Džamija u Dobrim Vodama izgrađena je 1802. godine, odnosno, prema nekom izvorima, 1807. godine. Temeljitu sanaciju doživjela je 1980/86. godine, nakon što je oštećena u zemljotresu 1979. godine. Određene opravke i proširenja izvršena su 2017. Godine, sredstvima Emira Rašketića. U haremu se nalazi sebilj sa izvorskom vodom, objekat abdesthane i imamska kancelarija, kaoi i staro mezarje sa ispisanim epitafima na turskom jeziku. Zidana je tvrdim materijalom i betonskom munarom koja je zadužbina Emine i Redžepa Đurovića iz 1970. godine. Džamija se nalazi na uzvišenju koje pruža divan pogled na more. U neposrednoj blizini napravljen je veliki objekat gasulhane sa svim pratećim sadržajima, uključujući i veliki parking. Među imamima ove džamije bio je i reis Idriz Demirović.

Džamija u Zaljevu podignuta je 1883. godine, na lokalitetu Palevo, na imanju Trupičića, ispod vrela Mali Zaljev. Prema nekim podacima, sredstva za otkup ovog imanja dao je knjaz Nikola I Petrović u iznosu od 120 fijorina. Nekoliko puta je sanirana. Na munari stoji natpis o izgradnji munare dobrovoljnim prilozima mještana 1935. godine. Nakon razornog zemljotresa iz 1979. godine iz temelja je obnovljena 1983. godine. Zaim Mehmedović renovirao je munaru 1996. godine. U predsoblju džamije nalazi se abdesthana i kancelarija za imama. Ima unutrašnji prostor od 115 m2 i harem u kojem se nalazi mezarje. Prvi imam džamije bio je muftija Murteza Karađuzović.

Prema B. Agoviću džamija u Pečuricama podignuta je 1891. godine. Međutim, u džamiji su sačuvane dvije stare ploče na osmanskom i bosanskom jeziku na kojima je uklesana 1912. godina (1330. H). Imajući u vidu zemljotres iz 1905. moguće da je džamija renovirana 1912. godine. Dozvolu za njenu gradnju dao je knjaz Nikola. Godine 1979. džamija je stradala od zemljotresa. Na njenoj lokaciji, sagrađena je nova 1982. godine. Rađena je dobrovoljnim prilozima mještana i donacijom Starješinstva Islamske zajednice Crne Gore. I danas su vidljivi djelimični ostaci stare džamije koja se nalazila par desetina metara zapadno od nove džamije.

Izgradnju munare finansirao je Halil Mehmed Bajramović, a zidanu ogradu harema džamije Hadži Rahim Radović. U njenom dvorištu nalazi se groblje i nekoliko korijena maslina.

Dobrovoljnim prilozima mještana i privrednih lica, 2019. godine, obnovljen je sav enterijer džamije.

U susjednoj parceli, uz put, 2005. godine, sagrađena je savremena gasulhana sa svim pratećim sadržajima i velikim parking prostorom. Zemljište i njenu izgradnju finansirao je Bećir Tahira Ćubić. Uređenje kupatila sa propratnom komorom donirao je Fazlija Tahira Ćubić. Kasnije proširenje gasulhane, tokom 2016. godine, finansirano je dobrovoljnim prilozima mještana. Proširenje i asfaltiranje parkinga finansirao je Ahmet Bećira Abazović, a namještaj poslovnog prostora donirao je Tahir Ćubić. Kapiju je finansirao Šaban Muslić.

Mehćema je izgrađena 1903. godine. Nalazi se u starobarskoj čaršiji. Njenom izgradnjom, uključujući i dovod vode od vakufa Haverića, rukovodio je tadašnji mutevelija i kadija, a kasnije muftija crnogorskih muslimana Murtezir ef. Karađuzović. Zgrada mehćeme bila je sjedište crnogorskog muftije i najstariji šerijatski sud na Balkanu. Mehćema je služila i kao džamija u kojoj se klanjalo i zikrilo. Na objektu su često vršene sanacije, pa je time gubio svoju autentičnost.

U toku 2002. godine izvršena je sanacija kojom je vraćen prvobitni izgled s početka 20. vijeka. U mehćemi su kancelarije džematskog odbora Stari Bar, čitaonica i biblioteka.

Kompleks na kome se nalazi tekija i Škanjevića džamija građen je od XVII do XIX vijeka. Prilikom posljednje rekonstrukcije obrušene džamije obavljene 2008. godine, iskopavanja temelja su otkrila da su na ovom lokalitetu postojala najmanje tri objekta i da su bili znatno stariji nego što se pretpostavljalo. Prva građevina bila je tekija u kojoj su boravili derviši, što se na osnovu brojnih uklesanih znakova i simbola sufijskog učenja može zaključiti. Najvjerovatnije je ova građevina nastala početkom 17. vijeka, kada nailazimo na ostale tragove sufijskog nasljeđa.

Cio ovaj kompleks, kroz istoriju, doživio je različita oštećenja. Najprije prilikom zauzimanja Bara 1878. godine od strane crnogorske vojske, a zatim, 1883. g., od eksplozije barutane u tvrđavi. Najveća oštećenja desila su se 1905. godine od zemljotresa, a definitivno stradanje posledica je požara iz 1912. godine. Temeljita restauracija cjelokupnog kompleksa započeta je oktobra 2007. godine a završena maja 2009. godine. Projekat je finansirao Zeko Šabović sa porodicom. Tekija koja se nalazi lijevo od džamije plijeni originalnim rješenjima, koje samo nastavljaju prethodno graditeljstvo. Iako je riječ o nekadašnjoj tekiji, novim rješenjima dobila je znatno drugačiju funkciju. To je sada prostor musafirhane na spratu, ali i mjesto u čijem se prizemlju nalazi abdesthana. Petkom, između ikindije i jacije, a zimi nakon jacije, derviši nakšibendijskog reda zikre u Škanjevića džamiji.

Prema podacima Istorijskog leksikona Crne Gore, Hasan Dedino turbe izgrađeno je 1612. g., a prema predanju koje B. Agović bilježi 1664. g. Prema predanju, na mjestu turbeta nalazila se berbernica. Dalje se kaže da je Hasan Deda, dok se tu brijao, rekao berberinu "Stani", i odmah pao u nesvijest. Berber je pomislio da je Hasan Deda umro. No, nakon kraćeg vremena, Hasan Deda je došao svijesti, rekavši berberu: "Nastavi brijanje". Berberin ga je upitao: "Šta ti bi"?, a on mu je odgovorio: "Podigni mi okovratnik košulje što prije". Berber je to učinio i vidio na njegovom tijelu, između lopatica, otisak konjskog kopita. Tada je upitao: "Šta je to", a Hasan Deda mu je odgovorio: "davljaše se u vodi jedan putnik sa konjem, pođoh mu u pomoć, i na mojim leđima izvadih konja i spasih davljenika". Čim je to izgovorio, pao je mrtav. Sahranjen je tu gdje je i umro, a na mjestu berbernice podignuto mu je turbe. Neki ovo turbe nazivaju Derviš Hasanovo turbe, po vakifu koji je izgradio Podgradsku džamiju u Starom Baru. Međutim, teško je povjerovati da su Hasan Deda i derviš Hasan ista osoba, ako se uzmu u obzir dostupni podaci izgradnje Podgradske džamije (1723.) i turbeta (1612.). Ali, s obzirom na običaj ponavljanja ličnih imena predaka, derviš Hasan bi mogao biti Hasan Dedin unuk.

Turbe se nalazi u haremu Omerbašića džamije, kvadratne je osnove 8 x 8 m, sa kupolom koja izranja direktno iz krova. U njemu se nalazi mezar, pokriven zelenim pokrivačem, i derviševa vjerska kapa - ahmedija. Na turbetu se razaznaju nekoliko faza dogradnji. Značajnije je sanirano 1971. godine. Ponovo je sanirano 1986. g. nakon oštećenja od zemljotresa iz 1979. godine. Posljednja sanacija izvršena je 2013. godine.

Prema B. Agoviću, u mezarju Podgradske džamije nalazi se ženski nišan iz 19. vijeka. Neobičnog je stila, sa uklesanim slovima pisanim lijepim nesh pismom. Vjeruje se da je turbe podignuto nepoznatoj djevojci, koja je, prema legendi, nekim svojim podvigom pomogla Osmanlijama da odbrane grad. Karakteristika ovog turbeta je da je otvoreno i svojom formom i oblik-om podsjeća na mezar nekog velikana iz Osmanskog vremena. Agović ga naziva "Djevojačko tur-be". Međutim, u haremu džamije postoji drugo turbe, natkriveni pro-stor sa gornje strane, gdje se nalazi pet mezara, od kojih je jedan postavljen upravno na položaj ostal-ih u džamijskom haremu. Prema kazivanju bivšeg imama Podgradske džamije, Emila Škrijelja, ovo je u stvari turbe u koje je ukopan kadija i imam džamije Husein efendija Spica i još četiri šehida s kraja 19. i početka 20. vijeka,.

Džamija Besa nalazi se u istoimenom selu, na obali Skadarskog jezera u Krajini. Njena izgradnja trajala je dvije godine, odnosno od 2009. godine, kada je postavljen kamen temeljac, do 16. jula 2011. godine kada je džamija svečano otvorena. Džamiju su izgradili iseljenici iz ovog kraja koji borave u Njujorku. Zemljište za nju uvakufili su Ćamil Džaferović i Sait Liković.

Ovo je jedna od ljepših džamija novije gradnje. Objekat je na tri nivoa. U donjem nivou su restoran, gasulhana i abdesthana, a na gornjem nivou je džamijski prostor. Džamija ima panoramnu kupolu visoku 9 m i veliki mihrab. Ispred stilskog ulaza u nju nalazi se omanji mermerni harem i šadrvan. Sa džamije se prostire divan pogled na Skadarsko jezero.

Džamija u Donjim Murićima izgrađena je 1864. godine. Temeljito je sanirana 1984. godine. U njenom haremu nalazi se groblje, kao i veći broj starih nišana. Godine 2008. podignuta je nova munara, nakon što je stara srušena. U neposrednoj blizini džamije nalazio se mekteb i prateće prostorije koje su porušene 2011. godine, kada je podignuta nova zgrada. U njoj su smješteni mekteb, abdesthana i gasulhana sa pratećim sadržajima. Veliki kameni zid oko dvorišta džamije podigao je Hasan Hodžić 1997. godine. Iznad ulaznih vrata na džamiji ispisan je tarih na kamenoj ploči osmanskim pismom u kome se pominje ime sultana Abdul-Aziza i godina 1281. H., što ukazuje da je džamija podignuta za vrijeme njegove vladavine. Nažalost, dogradnjom pokrivenog ulaza autentičnost starog ulaza u džamiju ostala je u drugom planu.

Džamija je izgrađena 1844. godine. U više navrata je sanirana. Nakon katastrofalnog zemljotresa izvršena je temeljna sanacija 1984. godine, sredstvima i radnim akcijama mještana, kao i finansijskom pomoći Starješinstva Islamske zajednice Crne Gore. Džamija je građena od tvrdog materijala. Djelimično je sanirana i 2014. godine sredstvima dijaspore iz ovog kraja. U haremu se nalazi staro mezarje, koje datira još iz osmanskog perioda sa raznim uzglavnim nišanima sa natpisima na osmanskom pismu. U haremu džamije, ispred samog ulaza, nalazi se stari bunar (bistijerna) na kojem je uklesana godina 1310. H. što odgovara 1892. godini. Džamija ima abdesthanu i mekteb. U dvorištu džamije, 1987. godine, podignuto je turbe šejhu Tahiru Kanaćeviću, poznatom imamu ove džamije.

Prema određenim izvorima, džamija je izgrađena 1602. godine. U više navrata je sanirana, a najobimnija sanacija izvršena je 1984. godine nakon oštećenja od zemljotresa 1979. godine. Izgrađena je od tvrdog materijala, prilozima mještana i sredstvima Starješinstva Islamske zajednice Crne Gore. Na podnožju munare nalazi se mermerna ploča na kojoj je uklesano da je sanaciju munare finansirao Hadžija Muratović 1988. godine. Džamija je sređena i renovirana i 2018., međutim, u ovom selu više nema ni jedno domaćinstvo pa se u njoj ne obavljaju namazi, izuzev jedne teravije tokom ramazana. U haremu se nalazi obnovljeni mekteb i veliko mezarje sa starim nišanima na kojima su natpisi na osmanskom pismu.

Nova džamija u Ostrosu, odnosno Islamski centar nalazi se u samom središtu Ostrosa, kojem gravitiraju sela Krajine. Izgrađena je sredstvima dijaspore, pri čemu je porodica Avdulja Peraševića finansirala radove na munari, a Turska agencija za međunarodnu saradnju i koordinaciju (TIKA) finansirala je završne radove na objektu i enterijer. Islamski centar je otvoren 2019. godine. Riječ je o multifunkcionalnoj zgradi na tri nivoa sa visokom munarom sa dva šerefeta. U prizemlju se nalazi abdesthana, gasulhana sa musafirhanom, kuhinja, kancelarije, biblioteka i garaža. Na drugom nivou je mesdžidski prostor unutrašnje površine 114 m2., a na gornjem spratu nalazi se velika sala, kapaciteta 150 gostiju, u kojoj se održavaju predavanja i iftarska okupljanja. U džamiji se klanjaju svi dnevni namazi, ali zbog seoskih džamija u njoj se ne klanja džuma namaz. U zgradi je sjedište Medžlisa Islamske zajednice Ostros.

Džamija je izgrađena 1602. godine. Jedna je od najstarijih na ovom području. U više navrata je popravljana. Zbog velikog oštećenja od zemljotresa iz 1079. godine, džamija je temeljno sanirana 1984. godine. Građena je sredstvima Starješinstva Islamske zajednice u Crnoj Gori i lokalnog stanovnoštva. Džamija je od tvrdog materijala, sa trijemom na ulazu. Sredstvima dijaspore renovirana je i 2014. godine. Damija ima abdesthanu i malu kancelariju, a na spratu iza mahfile nalazi se prostorija za mekteb i sastanke, površine 40 m2. Kao i kod ostalih džamija na ovom području, u haremu džamije nalazi se kamena bistijerna i dva bunara, zatim veliko groblje sa nišanima raznih oblika i veličina sa osmanskim natpisima. Tokom ratova 1912. veliki broj nišana je polomljen. Zbog iseljavanja stanovništva u džamiji se klanjaju dvije od tri džume, jer se svaka treća klanja u Džamiji Runjit, naizmjenično.

Džamija u Koštajnici izgrađena je 1670. godine, mada neki izvori navode 1715. godinu. U više navrata je sanirana. Temeljna obnova izvršena je 1984. godine, prilozima i akcijama mještana i djelimičnom pomoći Starješinstva Islamske zajednice u Crnoj Gori. Sanacija je izvršena zbog velikog oštećenja od zemljotresa 1979. godine. Takođe, džamija je renovirana i 2020. godine. Izgrađena je od tvrdog materijala. Kao i kod ostalih džamija na ovom području, u njenom haremu nalazi se stari bunar i veliko groblje sa raznim vrstama nišana koji datiraju iz osmanskog perioda. Dvorište je ograđeno lijepom kamenom ogradom.

Džamija u Tejanima izgrađena je 1756. godine. Više puta se sanirala. Značajna sanacija izvršena je 1984. godine, nakon teškog oštećenja od zemljotresa 1979. godine. Rađena je tvrdim materijalom i ima betonsku munaru, koja je hajrat porodice Riza Mustafića. U džamiji je mala abdesthana i divan. Poznata je po drvenom mimberu, starom preko 300 godina, koji je donijet iz Dibara, Makedonija. Na velikom mezarju u haremu džamije nalaze se razni nišani ispisani na osmanskom pismu. U neposrednoj blizini je stari, kameni bunar, koji je služio za potrebe džematlija a koji je i danas u funkciji. Dvorište je ograđeno kovanom ogradom na kamenoj platformi. Ispred je objekat gasulhane i parking prostor.

Džamija u Bobovištu izgrađena je 1673. Godine. Obnovljena 1984. Godine, nakon zemljotresa, prilozima i akcijama mještana, kao i finansijskom podrškom Starješinstva Islamske zajednice Crne Gore. Rađena je od tvrdog materijala. U unutrašnjosti džamije nalazi se mala abdesthana i drveno stepenište koje vodi u gornju galeriju. Neposredno uz džamiju podignuta je mektebska zgrada 2011. godine, u kojoj je i gasulhana. U haremu džamije nalazi se stari bunar i veliko groblje sa raznim nišanima iz osmanskog perioda ispisanim osmanskim pismom.

Šejh Tahir Kanaći (Tahir Kanaqi) rođen je u Kanaćima 1907. godine. Medresu je pohađao u Skadru. Kao imam i daija u Krajini dao je veliki doprinos opismenjavanju stanovništva. Bio je proganjan od strane komunističkih vlasti, a 1955. godine bio i uhapšen. Uživao je veliki autoritet i nesebično je pomagao ljudima. Za vrijeme njegovog boravka u Skadru pristupio je tarikatu Rufaija kod poznatog Šejha Hafiza Ali Kruje. Nakon zatvaranja granice s Albanijom uspijeva da privuče veliki broj uglednih ljudi u tarikatski red, a 1982. godine stiče zvanje šejha i postaje predvodnik tarikata Rufaija u Crnoj Gori. Godine 1984. podnosi zahtjev za otvaranje tekije u svojoj kući ali mu isti biva odbijen. Preselio je na ahiret 15. decembra 1985. godine i ukopan je u haremu džamije u Malom Ostrosu. Na njegovom mezaru 1987. godine izgrađeno je turbe, koje je renovirano 2019. godine.